Praktyki zawodowe nieruchomości, praktyki nieruchomości
Praktyki dla rzeczoznawców majątkowych
Jesteś zainteresowany?
Rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadawane w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.
Aby uzyskać uprawnienia państwowe rzeczoznawcy majątkowego po ukończeniu studiów podyplomowych, niezbędne jest odbycie praktyki zawodowej.
Uczestnicy praktyk
Oferta praktyk skierowana jest do osób, które posiadają wykształcenie wyższe magisterskie i odbyły studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości.
Czas trwania
Praktyki dla rzeczoznawców majątkowych trwają min. 12 miesięcy.
Zajęcia odbywać się będą co drugi tydzień w formie popołudniowych lub weekendowych sesji.
Praktyki zawodowe prowadzone będą przez osoby uprawnione w formie konsultacji w grupach 5-osobowych.
W trakcie praktyk kandydat na rzeczoznawcę majątkowego sporządza 15 operatów szacunkowych.
Termin rozpoczęcia
Warszawa – 1 lipiec 2012 r.
Wykładowcy
Praktyki zawodowe prowadzone są przez wykwalifikowaną i doświadczoną kadrę – rzeczoznawców majątkowych wykonujących działalność zawodową od min. 5 lat.
Praktyki będą nadzorowane przez Warszawskie Stowarzyszenie Rzeczoznawców Majątkowych.
Cena: 5500 zł
Możliwość rozłożenia płatności do 3 rat.
Opłaty formalno-prawne:
Koszt wydania dziennika praktyki zawodowej – 100 zł wpłata na konto Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych
Koszt organizacji praktyk zawodowych – 500 zł wpłata na konto Warszawskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych
Przebieg praktyk
1) Podczas praktyk zostanie omówiony sposób sporządzania operatu szacunkowego oraz jego forma i treść na praktycznych przykładach. Kandydat dowie się, jakie informacje musi pozyskać w celu wykonania operatu szacunkowego i jak od strony praktycznej wykorzystać zgromadzone dane. Omówione zostaną również oględziny nieruchomości oraz przekazany przykładowy protokół z oględzin.
2) Zapewnimy kandydatowi zapoznanie się ze sposobem korzystania z rejestrów i ewidencji prowadzonych przez sądy, gminy oraz starostwa, a także z innych dokumentów znajdujących się w posiadaniu urzędów i instytucji, zawierających niezbędne dane wykorzystywane przy szacowaniu nieruchomości, o których mowa w art. 155 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
3) W celu ułatwienia dostępu do danych niezbędnych do sporządzenia operatu przechowywanych przez różne urzędy i instytucje kandydat otrzymuje zaświadczenie o udziale w praktykach zawodowych.
4) Podczas praktyki zawodowej kandydat na rzeczoznawcę majątkowego samodzielnie sporządza piętnaście projektów operatów szacunkowych, w których określa wartość nieruchomości przy zastosowaniu różnych podejść, metod i technik wyceny, po uprzednim dokonaniu oględzin wycenianych nieruchomości.
5) W trakcie wykonywania operatów szacunkowych praktykanci objęci są opieką merytoryczną osób uprawnionych, mają umożliwione konsultacje na poszczególnych etapach swojej pracy oraz mogą zadawać pytania dotyczące sporządzanych operatów. Prowadzący służą również swoją pomocą i doświadczeniem przy analizie pozyskanych dokumentów i informacji oraz udzielają wskazówek przy doborze nieruchomości wybranych do wyceny.
6) Kandydaci na rzeczoznawców majątkowych otrzymają w trakcie praktyk wzory operatów szacunkowych, stanowiących dużą pomoc w wykonaniu własnych. Wzory operatów pomagają praktykantom w uniknięciu kardynalnych błędów. Dodatkowo zostają omówione zastosowane podejścia i metody oraz zasady obliczeń.
W projektach operatów szacunkowych kandydat na rzeczoznawcę majątkowego określa wartość:
1) dwóch różnych nieruchomości lokalowych, w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami i metodą korygowania ceny średniej;
2) dwóch różnych nieruchomości zabudowanych, w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami i metodą korygowania ceny średniej;
Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen.
Przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości.
Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnicę w poszczególnych cechach tych nieruchomości.
3) dwóch różnych nieruchomości przynoszących lub mogących przynosić dochód, w podejściu dochodowym, przy zastosowaniu techniki kapitalizacji prostej i techniki dyskontowania strumieni dochodów;
Przy stosowaniu podejścia dochodowego konieczna jest znajomość dochodu uzyskiwanego lub możliwego do uzyskania z czynszów i z innych dochodów z nieruchomości stanowiącej przedmiot wyceny oraz z nieruchomości podobnych.
Przy użyciu techniki kapitalizacji prostej wartość nieruchomości określa się jako iloczyn stałego strumienia dochodu rocznego możliwego do uzyskania z wycenianej nieruchomości i współczynnika kapitalizacji lub iloraz strumienia stałego dochodu rocznego i stopy kapitalizacji.
Przy użyciu techniki dyskontowania strumieni dochodów wartość nieruchomości określa się jako sumę zdyskontowanych strumieni zmiennych dochodów przewidywanych do uzyskania z nieruchomości wycenianej w poszczególnych latach przyjętego okresu prognozy, powiększoną o zdyskontowaną wartość rezydualną nieruchomości. Wartość rezydualna przedstawia wartość nieruchomości po upływie ostatniego roku okresu prognozy przyjętego do dyskontowania strumieni dochodów.
4) dwóch budynków lub budowli, w podejściu kosztowym, przy zastosowaniu dwóch różnych technik;
Za koszt odtworzenia części składowych gruntu przyjmuje się kwotę równą kosztom ich odtworzenia lub kosztom ich zastąpienia, pomniejszoną o wartość zużycia tych części składowych.
W podejściu kosztowym stosuje się metodę kosztów odtworzenia i metodę kosztów zastąpienia.
Metody powyższe stosuje się przy użyciu techniki szczegółowej, techniki elementów scalonych albo techniki wskaźnikowej.
5) nieruchomości gruntowej w celu aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego;
Na potrzeby aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego określa się wartość nieruchomości jako przedmiotu prawa własności, stosując podejście porównawcze.
6) dwóch nieruchomości gruntowych, z których jedna jest przeznaczona na cele rolne, a druga na cele leśne;
Przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych na cele rolne lub leśne, w przypadku braku transakcji rynkowych, stosuje się metodę wskaźników szacunkowych gruntów.
7) dwóch nieruchomości, w podejściu mieszanym, przy zastosowaniu metody kosztów likwidacji i metody pozostałościowej;
Metodę pozostałościową stosuje się do określenia wartości rynkowej, jeżeli na nieruchomości mają być prowadzone roboty budowlane polegające na budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie, montażu lub remoncie obiektu budowlanego.
8) nieruchomości gruntowej w celu naliczenia opłaty adiacenckiej;
Przy określaniu wartości nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu, dla ustalenia opłat adiacenckich, o których mowa w art. 107 ust. 1 i art. 146 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie uwzględnia się wartości części składowych tej nieruchomości.
Przy określaniu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej uwzględnia się odległość nieruchomości od urządzeń infrastruktury technicznej oraz warunki podłączenia nieruchomości do tych urządzeń.
Przy określaniu wartości nieruchomości dla ustalenia opłaty adiacenckiej, o której mowa w art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, określa się wartość według stanu nieruchomości przed podziałem i po jej podziale, a ceny - na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna.
9) ograniczonego prawa rzeczowego
Najczęściej wycenianymi ograniczonymi prawami rzeczowymi są spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz służebność.
Praktykanci objęci są doradztwem w trakcie dokonywania wpisów w dziennikach praktyk. W trakcie praktyk zostaną przekazane wzory wpisów do dziennika praktyk.
Na zakończenie praktyk zostaje zorganizowane spotkanie, w trakcie którego omawiane są przykładowe pytania i zadania egzaminacyjne występujące na egzaminie państwowym. Kandydatom na rzeczoznawców majątkowych udzielane są wskazówki na co zwracać uwagę podczas przygotowywania się do postępowania kwalifikacyjnego przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną.
Organizator praktyk obejmuje kandydatów na rzeczoznawców majątkowych opieką podczas kompletowania wniosku do Ministra Infrastruktury o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości.
Wiecej informacji można uzyskać pod numerem telefonu:
22 890-00-20 w. 3
ailczuk@spwn.pl
kom: 696 068 094
|
|